Column 14

Deze column is gepubliceerd in het Groot Vlaardingen van 25 januari 2017 en op de website van deze lokale krant. 

Deze column gaat over mijn eerste stappen op het pad van zen-meditatie. Hoewel ik het best lastig vond om bepaalde dingen over mijzelf openbaar te maken, wil ik graag bijdragen aan de bewustwording over de (mogelijke) effecten van meditatie. Ik ben pas een jaar bezig met zen en het heeft mijn leven enorm verrijkt. Dat gun ik iedereen!

Ik had behoefte aan rust. Aan een uitknop voor de chaos in mijn hoofd. Er waren dagen dat ik het echt niet meer trok en jankend schreeuwde dat ik het leven te moeilijk vond.

Vaak begreep ik mezelf niet, bijvoorbeeld na een zoveelste woedeaanval waarbij ik woorden in plaats van vuur spuwde, wat trouwens net zo pijnlijk kan aankomen. Achteraf kwam altijd de schaamte en het verdriet om wat ik had gezegd. Ik vond mezelf daardoor geen aardig persoon, maar had geaccepteerd dat ik nu eenmaal zo was.

Op de universiteit ontmoette ik een docent die iets bijzonders had. Ik kon de blik in haar ogen moeilijk plaatsen. Altijd geamuseerd, open, vriendelijk, alsof al het goede in twee irissen was samengekomen. Na anderhalf jaar vertelde ik dat medicatie en gesprekken me niet verder hadden geholpen. Ze drukte een foldertje in mijn handen. Zen.nl, stond erop. Meditatie is niets voor mij, dacht ik meteen. Ik ben zo niet. Maar geïntrigeerd door die blik gaf ik het toch een kans.

Dat is nu een jaar geleden. Inmiddels weet ik dat mijn ‘zo ben ik’-filosofie klingklare onzin was. ‘Zo ben ik’ als excuus om zo te blijven. Na vier maanden mediteren viel me op dat ik minder vaak boos werd in situaties die eerder tot innerlijke explosies zouden hebben geleid. Dat gebeurde steeds vaker, totdat de woedeaanvallen uitbleven. Ik heb er al acht maanden geen last van gehad.

Ik heb volgens mij de basis van die blik in haar ogen gevonden. Meditatie blijkt geen zweverig gedoe, maar een tool die je jezelf gunt om het leven meer kwaliteit te geven. Ik heb een hoger geluksgevoel, mijn bewustzijn en aandacht vergroot, rust en acceptatie kunnen vinden en mezelf beter leren kennen. Het is een fascinerende, oneindige ontdekkingsreis. Onlangs bedacht ik me opeens dat ik mezelf tegenwoordig eigenlijk best aardig vind. Een mooier compliment had ik niet kunnen krijgen.

Zen-meditatie

Advertenties

Ik dank u voor uw bijdrage!

Deze column is gepubliceerd in het Groot Vlaardingen van woensdag 28 december 2016 en op de website van deze lokale krant. 

Een jaar geleden was ik niet bijster positief gestemd over onze samenleving. Als student aan de universiteit deed en analyseerde ik veel onderzoeken. De uitkomsten waren – het zal u niet verrassen – meestal negatief. Ondertussen volgde ik het nieuws vrij intensief en er gebeurde genoeg om me druk over te maken. Ik hield me voornamelijk met de mindere kanten van het leven bezig en zo werd mijn wereldbeeld steeds pessimistischer.

Dat veranderde toen ik begin dit jaar begon bij Groot Vlaardingen. Ik ging in mijn eigen stad op pad en opende mijn ogen. Daardoor kreeg ik – hoewel op kleine schaal – eindelijk weer de andere kant van de medaille te zien. Vlaardingen is zoveel meer dan leegstand, beslissingen van politici en hangjongeren op het Liesveld. Het is een stad vol initiatieven van mensen die onze wereld eigenhandig een beetje beter proberen te maken. Ik werd geraakt door de passie van die Vlaardingers – terwijl ik toch een enorme hekel aan het woord passie heb. Ik zag hoe de Stadslandbouw een bijdrage levert, maar ook de jongen die pleit voor kleine, duurzame huisjes. Ik leerde clowns kennen die de zon laten schijnen voor mensen die dat kunnen gebruiken en bezocht een disco en theatergroep voor mensen met een verstandelijke beperking. Sprak met politici en zag hoeveel tijd sommigen in hun vak steken, omdat zij oprecht streven naar verbetering. Leerde veel Vlaardingers kennen die niet alleen roepen, maar vooral doen.

Door de 66 artikelen die ik voor deze lokale krant schreef, ben ik weer trots op mijn stad. Ik begrijp dat niet iedereen dat gevoel met mij deelt, want er valt natuurlijk genoeg te verbeteren, maar door vooral niet te vergeten wat er allemaal goed gaat, groeit er wellicht een positiever klimaat. Er is nog voldoende ruimte voor mooie ontwikkelingen en er zijn genoeg initiatieven die steun kunnen gebruiken. Samen maken we de samenleving. Ik dank u voor uw bijdrage!

Column13

19 Stoplichten?!

Deze column is gepubliceerd in het Groot Vlaardingen van 30 november 2016 en op de website van deze lokale krant. 

Sinds de stoplichten bij de haven verdwenen zijn, zie ik veel frustratie. Mensen kennen de verkeersregels niet en scheuren onterecht door, of blijven als makke schapen wachten tot alles dat voorbij kan komen daadwerkelijk gepasseerd is. Haaientanden en borden zouden het wellicht makkelijker maken, maar misschien kan dat niet zomaar. Ik ben geen verkeersdeskundige. Ik ben een observerende burger op een scooter.

Dan een eindje verder, vlak bij mijn huis in het centrum. Een ongeduldig meisje rijdt met haar fiets door rood, of was het de automobilist die niet kon wachten? Ik hoor een schreeuw en zie hoe de fiets de auto schampt. Het meisje herstelt haar evenwicht en slaat de hoek om. De automobilist rijdt verder alsof er niets gebeurd is. Ik staar een beetje onnozel naar de plek waar zojuist geen ongeluk plaatsvond. Daar waar de Gedempte Biersloot de Korte Hoogstraat en Cronjéstraat kruist.

Twee totaal verschillende situaties, waarvan je zou vermoeden dat de eerste gevaarlijker is dan de tweede. Waarom? Omdat het kruispunt in de stad maar liefst 19 (!) stoplichten telt zodat niemand hoeft te twijfelen of hij wel echt aan de beurt is. Maar wat als alle 19 stoplichten dertien seconden lang op rood staan, waarna twee rijrichtingen binnen tien seconden moeten doorrijden? Heel simpel: dan gaat het juist mis.

Vooral de weggebruikers die vanaf de Cronjéstraat naar de Gedempte Biersloot willen, moeten het bezuren. Zij delen tien seconden met het verkeer vanaf de Korte Hoogstraat, dat voorrang heeft. Na dertien seconden niks, moet binnen tien seconden alles. Dat lukt natuurlijk niet, dus rijdt men er door rood. Ik begrijp dat het kruispunt in het centrum speciaal is. We waren pioniers op het gebied van diagonaal oversteken en dat verdient heus een pluim. Maar 19 stoplichten voor een waardeloze situatie lijkt mij eerder gênant dan veilig.

19 overbodige stoplichten

Deze column is gepubliceerd in het Groot Vlaardingen van 30 november 2016 en op de website van deze lokale krant. 

Sinds de stoplichten bij de haven verdwenen zijn, zie ik veel frustratie. Mensen kennen de verkeersregels niet en scheuren onterecht door, of blijven als makke schapen wachten tot alles dat voorbij kan komen daadwerkelijk gepasseerd is. Haaientanden en borden zouden het wellicht makkelijker maken, maar misschien kan dat niet zomaar. Ik ben geen verkeersdeskundige. Ik ben een observerende burger op een scooter.

Dan een eindje verder, vlak bij mijn huis in het centrum. Een ongeduldig meisje rijdt met haar fiets door rood, of was het de automobilist die niet kon wachten? Ik hoor een schreeuw en zie hoe de fiets de auto schampt. Het meisje herstelt haar evenwicht en slaat de hoek om. De automobilist rijdt verder alsof er niets gebeurd is. Ik staar een beetje onnozel naar de plek waar zojuist geen ongeluk plaatsvond. Daar waar de Gedempte Biersloot de Korte Hoogstraat en Cronjéstraat kruist. Lees verder

Vlees van stadsboerderij

Deze column is gepubliceerd in het Groot Vlaardingen van 2 november 2016 en op de website van deze lokale krant. 

Wie smelt er niet voor de knorrende biggetjes die hun natte neusjes tegen het hek aanduwen? Binnen een paar maanden zijn de kleintjes getransformeerd in grote lomperiken, maar geen zorgen, want mama big voorziet ons weer van een nieuwe lading schattig jong. Heb je je ooit afgevraagd waarom kinderboerderijen niet overvol zijn, terwijl er regelmatig dieren worden geboren? Ik niet, tot afgelopen weekend. Een praatje met de voorzitter van Stadsboerderij Holywood en de daaropvolgende Google-sessie leerde me dat die dieren vaak naar de slacht gaan. En nu luidt de hamvraag natuurlijk: is dat erg?

Dierenorganisaties vinden van wel. Logisch, maar er moet volgens mij onderscheid worden gemaakt tussen de dieronvriendelijke en meest diervriendelijke manier van sterven en de weg er naartoe. Sinds kort kun je de biggetjes die je hebt zien opgroeien en ravotten in hun eigen varkensbos bij Holywood, uiteindelijk kopen in de vorm van een stukje vlees. Ze gaan niet naar een massa-slachterij en worden niet met tientallen tegelijk vervoerd. Eerst ontstressen ze in een schuur, dan mogen ze lui en breed in de aanhanger liggen. Eenmaal bij de slachterij hebben ze minimaal 24 uur om bij te komen van de reis. Er worden 10 dieren per week geslacht, waardoor de kans op fouten (zoals we in gruwelijke video’s kunnen zien) nihil is. Volgens mij heb je bij het ‘gewone’ scharrelvlees weinig zekerheid over het eindstation van een dier. Bij Holywood dus wel.

Vleesconsumptie blijft een moeilijk item voor mij. Maar als ik mag kiezen, eet ik liever de beestjes die tot het laatste moment écht hebben geleefd.

Stadsboerderij Holywood

Pechdieren

Deze column is gepubliceerd in het Groot Vlaardingen van 5 oktober 2016 en op de website van deze lokale krant. 

Pechvogels, pechhonden, pechkonijnen… Pechdieren, noemt de Dierenbescherming ze. Ze zijn mishandeld, verwaarloosd of afgedankt. Omdat de zogenaamde top van de voedselketen het blijkbaar erg moeilijk vindt zorg te dragen voor dat wat onder hen staat. Leven op zich is al lastig genoeg.

Negatief geneuzel? Was het maar zo. Word lid van de Dierenbescherming en je ontvangt wekelijks updates die je gedachten over onze soort niet positief zullen stemmen. We kunnen zo ontzettend harteloos zijn. Zo gemeen, zo walgelijk. Je zou je bijna schamen mens te zijn, maar daar schieten we niks mee op. De mensen van de Dierenbescherming zitten zich ook niet alsmaar te generen, die lichten hun hoeven en redden jaarlijks 30.000 dieren in nood. Asielen, inspecties, dierenambulances, voorlichtingen… Het is allemaal nodig en het kost bakken met geld.

Gelukkig zijn er in Nederland heel wat dierenvrienden en kan de Dierenbescherming zulk goed werk doen dankzij giften van donateurs en de contributie van leden. Lid worden hoeft trouwens niet duur te zijn; in mijn studententijd werd er maandelijks €3,- van mijn rekening geschreven. Alle beetjes helpen.

Deze week gaan collectanten van de Dierenbescherming op pad om geld in te zamelen voor dit goede doel. Ikzelf heb gisteren gelopen en het valt me op dat veel mensen geven. Helaas zie ik ook mensen balen. Niet omdat ik stoor, maar omdat ze geen kleingeld in huis hebben. Vanaf volgend jaar komt de fantastische optie om een gift te pinnen, maar ook dit jaar kun je gemakkelijk een donatie doen. Sms DIER naar 4333 en doneer eenmalig 3 euro. Namens de dieren bedankt!

Dierenbescherming

Vrijheid en Support

Deze column is verschenen in het Groot Vlaardingen van 7 september 2016 en op de website van deze lokale krant. 

Ik hoor weleens dat sommige ouders niet tevreden zijn met het niveau waarop hun kroost voorgezet onderwijs gaat volgen. Havo is prima, VWO geweldig en gymnasium subliem. Met mavo – of nog lager – zijn die papa’s en mama’s wat minder heppiedepeppie. Als hoogopgeleid stel ging je er misschien vanuit dat jullie kind ook slim, ambitieus en/of gemotiveerd zou zijn. Maar het blijven individuen, hè. Unieke wezentjes, die gevormd worden door het leven en hopelijk vooral hun eigen koers zullen varen.

Ik was een strontvervelende puber. Werd er vaak uitgestuurd, maakte mijn ouders gek en gaf de wereld alle reden om zich af te vragen of het met mij wel goed zou komen. Toen de CITO-score binnen was kon ik naar het Havo, maar ik koos voor de St.-Jozefmavo. Ik ben mijn ouders tot op de dag van vandaag dankbaar dat ik die keuze zelf heb mogen maken. Ik heb vier fantastische jaren gehad, ben daarna doorgestroomd naar het Havo, studeerde nog een jaar in Amerika, haalde mijn hbo-diploma en ging uiteindelijk naar de universiteit. Alles op eigen initiatief.

Ik wil absoluut niet zeggen dat dit de geheime formule voor een hoogopgeleid kind is. Wel illustreert het (denk ik) dat iedere snotaap zijn eigen weg moet vinden, op welk ‘niveau’ dat ook is. Niets is blijvend, iedereen verandert. 13 jaar geleden ging ik naar de vmbo-brugklas, nu ben ik universitair afgestudeerd met een gemiddeld eindcijfer van 7.5. Wie had dat gedacht? Van Mavo-meisje naar Master of Arts. Waar een beetje vrijheid en support van ouders al niet goed voor kunnen zijn.

Column Britt Planken